Osobowość schizoidalna

-

 

Ludzie o osobowości schizoidalnej charakteryzują się zanikiem, lub znikomą liczbą działań, służących przyjemności. Są chłodni emocjonalnie i wycofani z uczuciowości. Mają ograniczoną zdolność wyrażania przyjaznych, ciepłych uczuć lub gniewu wobec innych. Nie są zainteresowani ani pochlebstwami ani krytycznymi uwagami. W małym stopniu zależy im na doświadczeniach seksualnych z innymi osobami. Konsekwentnie dążą do samotnictwa. Dość mocno skupiają się na fantazjowaniu i introspekcji. Raczej nie czują potrzeby relacyjności i nie posiadają bliskich przyjaciół lub związków opartych na zaufaniu. Są niewrażliwi wobec obowiązujących norm i zwyczajów społecznych. Nie przywiązują do nich uwagi.

 





Ludzie o osobowości schizoidalnej, funkcjonujący w normie, mają ograniczoną potrzebę relacji koleżeńskich i wsparcia społecznego. Bardzo dobrze czują się wtedy, kiedy są sami. Lubią pracować w spokoju. Nie czują znudzenia ani osamotnienia. Rzadko angażują się w związki i utrzymują głębokie relacje. Zdarza się, że miewają znajomych i czasami przynależą do małych grup. Preferują zadania indywidualne. Odczuwają minimalną potrzebę dawania i doznawania uczuć. Takie osoby cenią prywatność i rzadko wyrażają myśli i emocje.

Osoby funkcjonujące na poziomie schizoidalnego zaburzenia osobowości nie dążą do bliskich relacji z ludźmi. Wybierają aktywności służące społecznej izolacji. Nie odczuwają zainteresowania aktywnością seksualną. Mają kłopot by zrozumieć niuanse w sytuacjach interpersonalnych. Są zupełnie niewrażliwe na krytykę i pochwałę. Funkcjonują w oderwaniu od świata. Przeżywają emocje w minimalnym stopniu.



Artykuł powstał na podstawie:

 Davis, R. i Millon, T. (2005). Osobowość schizoidalna „Możesz pukać, ale nikogo nie zastaniesz”. W : R. Davis i T. Millon (red.), Zaburzenia osobowości we współczesnym świecie. (str. 417- 459). Warszawa. Instytut Psychologii Zdrowia. Polskie Towarzystwo Psychologiczne.

Pużyński, S. i Wciórka, J. (red.), Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne „Vesalius” Instytut Psychiatrii i Neurologii, Kraków-Warszawa, 2000.

 

Opublikowane zdjęcie pochodzi z witryny internetowej www.pixabay.com

 

 


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Podstawowe informacje o psychoanalizie

-
Obraz
  Psychoanaliza to dziedzina wiedzy, skupiona na eksploracji psychiki człowieka. Twórcą psychoanalizy jest Zygmunt Freud. Psychoanalizę można rozumieć z kilku perspektyw:   a)       Uporządkowanej nauki o postępowaniu i naturze człowieka. b)     Technice poznawania psychiki. c)     Psychoterapeutycznej procedurze, pozwalającej na obniżenie negatywnych uczuć oraz  poznania siebie.    Informacje z zakresu psychoanalizy odnoszą się do standardowych kwestii związanych z psychiką i rozwojem człowieka oraz do każdego typu zaburzeń. Teoria psychoanalityczna daje szansę by zrozumieć ludzkie funkcjonowanie począwszy od dzieciństwa aż po okres wieku podeszłego. Dwoma filarami teorii psychoanalitycznych jest założenie o determinizmie psychicznym oraz występowanie nieświadomości. Determinizm jest związany z tym, że wszystko co się dzieje ma swoją przyczynę. W umyśle ludzkim nie ma spraw przypadkowych. Myśli, fantazje, działani...
Czytaj więcej

Dla kogo psychoterapia psychoanalityczna?

-
  Psychoterapia psychoanalityczna pomaga dorosłym, młodzieży, dzieciom, doświadczającym cierpienia z powodu: a)       Zaburzeń nastroju - trudności z tej grupy charakteryzują się doświadczanym uczuciem przygnębienia. Spowolnieniu ulega napęd psychoruchowy. Kłopot sprawia koncentrowanie się na zadaniach. Często doświadcza się beznadziei dotyczącej przyszłości. Zaburzenia z tej grupy powodują znaczne zakłócenia snu, zmiany w apetycie, zmniejszoną energię. Do zaburzeń nastroju zalicza się zaburzenia afektywne dwubiegunowe oraz depresyjne.   b)      Zaburzeń lękowych - trudności związane z odczuwaniem nadmiernego lęku oraz towarzyszące im zaburzenia zachowania, tj., zespół lęku uogólnionego, fobie, lęk separacyjny, mutyzm wybiórczy.   c)       Zaburzeń osobowości - zakłócenie funkcjonowania osobowości, wiążące się ze znacznymi ograniczeniami osobistymi i społecznymi. Objawami tych zaburzeń są upoś...
Czytaj więcej

Koncepcja Osobowości wg. Zygmunta Freuda

-
Obraz
  Zygmunt Freud opisuje osobowość człowieka jako strukturę, która podlega działaniu id, ego i superego. Ego ma za zadanie utrzymywać balans i układać się z czynnikami wypływającymi z id i superego. Popędy znajdujące się w id uaktywniają się i proszą o nasycenie. Z drugiej strony struktura superego tonuje żądania wypływające z id. Funkcjonowanie id, ego i superego jest źródłem różnego typu lęków, motywujących ego do podjęcia działania. Aby obniżyć lęk, ego uaktywnia mechanizmy obronne. Freud uważa, że osobowość rozwija się w pięciu etapach; fazie oralnej, fazie analnej, fazie fallicznej, fazie latencji oraz fazie genitalnej. W ramach naturalnego rozwoju człowieka każdy etap usuwa się w cień, by umożliwić zaistnienie kolejnemu etapowi. W fazie oralnej, która trwa od narodzin, do drugiego roku życia, usta, wargi i język są najważniejszymi częściami ciała, radość sprawiają czynności oralne, takie jak ssanie piersi, ssanie kciuka, następnie gryzienie i połykanie. Faza analna trwa ...
Czytaj więcej